Klinička Supervizija

Klinička Supervizija predstavlja  neophodan proces iskustvenog učenja; i ne samo da je obavezna komponenta psihoterapijskog treninga, već je i sastavni deo psihoterapijske prakse nakon sticanja zvanja Psihoterapeuta, a naročito u kliničkom radu sa kategorijom tzv. 'teških pacijenata'.

Trening standardi u različitim psihoterapijskim modalitetima se razlikuju, pa se razlikuju i dužina trajanja, kvalitet i teorijski pristup Kliničkoj Superviziji. U pojedinim modalitetima se Supervizija odvija isključivo po 'peer-supervision' modelu, dok u drugim modalitetima psihoterapijski trening podrazumeva kontinuiranu Supeviziju sa Kliničkim Supeviziorom, i to najčešće sa mimum tri različita Klinička Supevizora u toku psihoterapijskog treninga. Međutim, bez obzira na iskustvo trening Supervizije, Klinička Supervizija je nephodan kontinuirani proces učenja kroz iskustvo za svakog profesionalca u polju mentalnog zdravlja koji razume i prihvata neophodnost kontinuiranog usavršavanja. 

Kada je reč o humanističkom polju psihoterapija, a naročito oblasti Telesnih Psihoterapija i Somatske Psihologije, trening standardi podrazumevaju najčešće određeni broj supervizijskih sati koji se kombinuju u radu sa Trening Supervizorom u kombinaciji sa modelom 'peer-supervision' (tzv. 'vršnjačka supervizija) u individualnom i grupnom setting-u. Većina treninga u oblasti Telesnih Psihoterapija u okviru teorijskog kurikuluma ne pokriva nephodnu komponentu psihoanalitičkih teorija i njihovu primenu/integraciju (tehnika) u kliničkom radu sa pacijentima. Ovo je od ogromnog značaja za kliničku praksu uopšte, a naročito u radu sa teškim pacijentima kod kojih je neophodno postići terapijsku rekonstrukciju. Ovo je i jedan od razloga zbog kojeg se većina Telesnih Psihoterapija definišu prvenstveno kao metodi za 'rast i razvoj' u radu sa relativno zdravom populacijom klijenata. Problem nastaje kada se terapeut (što je često) susretne sa razvojnom problematikom koja zahteva poznavanje psihoanalitičkog razvojnog modela i primenu adekvatne tehnike u radu sa 'teškim pacijentima'.

Vrlo rano u treningu većina Edukanata, ali i tek diplomirani Psihoterapeuti, se susreću sa kategorijom tzv. 'teških pacijenata' odnosno 'pacijenata do kojih je teško dopreti' (Joseph, 1975). Ovoj grupi pripadaju pacijenti sa ozbilnijom razvojnom problematikom, i tehnika u radu sa ovom grupom pacijenata se značajno razlikuje od uobičajenog psihoterapijskog pristupa. Terapija ovih pacijenata je izrazito kompleksna, zahtevna, neretko u zastoju, i često se dešava da pacijent odluči da napusti terapiju (naglo i bez najave). Isto tako, terapeut može odlučiti da prekine rad sa ovim pacijentima upućujući ih iskusnijim kolegama. Zaglavljenost terapije sa ovim pacijenatima može isto tako biti hronična, po pravilu izvanredno iscrpljujuća, bez napredovanja i bez postizanja željene psihološke promene. U hroničnom zastoju pacijent je inkapsuliran u konfiguraciji najčešće kompleksnih primitivnih odbrambenih mehanizama - patološke odbrambene konstelacije - koje je neophodno razumeti i adekvatno formulisati. Psihoanalitička formulacija je neophodna u ovakvim slučajevima i omogućava neophodnu 'metabolizaciju' sadržaja koji su obično van zone kontakta. 

Individualna Klinička Supervizija se odvija jednom nedeljno u trajanju od 50 minuta, upotrebom Skype-a najčešće. U pitanju je integrativni psihodinamski pristup sa akcentom na savremenom  klajnijanskom (Melanie Klein i nastavljači) i bionijanskom (Wilfred Bion i nastavljači) modelu u razumevanju i kliničkom radu sa primitivnim mentalnim stanjima. Ovakav pristup omogućava analizu transfernih i kontratransfernih sadržaja čija je adekvatna prorada neophodna u radu sa 'teškim pacijentima'.